Temat: Łuszczyca

Łuszczyca

Łuszczyca, zdjęcie ilustracyjne
Łuszczyca, zdjęcie ilustracyjne / Źródło: Fotolia / kikkiki
Łuszczyca jest chorobą autoimmunologiczną, która powoduje szybki rozwój komórek na skórze. Ten przerost może prowadzić do powstawania grubych, łuszczących się płytek, które mogą swędzieć lub powodować dyskomfort. Jak leczyć łuszczycę, jakie są jej przyczyny i objawy?

Łuszczyca – objawy

Głównymi objawami łuszczycy są czerwone, łuszczące się plamy i srebrzyste łuski. Mogą również powodować intensywne swędzenie lub pieczenie. Objawy łuszczycy rozwijają się w zaostrzeniach, które pojawiają się przez różny czas, z okresami remisji pomiędzy ich ustąpieniem. Okresy remisji trwają średnio od 1 do 12 miesięcy. Jednak czas trwania zaostrzeń i okresów remisji może być trudny do przewidzenia.

Objawy wahają się od łagodnych do ciężkich i mogą się różnić w zależności od rodzaju łuszczycy. Płytki mogą pojawić się wszędzie, ale często występują jako małe plamy na łokciach, kolanach, dolnej części pleców i skórze głowy.

Łuszczyca – rodzaje

Istnieje kilka postaci łuszczycy:

Łuszczyca plackowata. Około 80-90% osób z łuszczycą ma łuszczycę plackowatą. Zwykle objawia się wypukłymi, zapalonymi, czerwonymi zmianami, pokrytymi srebrzystymi, białymi łuskami, najczęściej na łokciach, kolanach, skórze głowy i dolnej części pleców.

Odwrotna łuszczyca. Rozwija się w obszarach pach, pachwin, pod biustem i w innych fałdach skóry, takich jak okolice narządów płciowych i pośladków. Odwrotna łuszczyca daje czerwone zmiany, zwykle bez łusek, które występują w łuszczycy plackowatej. Zmiany mogą być gładkie i błyszczące. Podrażnienie spowodowane pocieraniem i poceniem się może pogorszyć ten typ łuszczycy ze względu na lokalizację w fałdach skóry i obszarach wrażliwych. Występuje częściej u osób z nadwagą i z głębokimi fałdami skórnymi.

Łuszczyca erytrodermiczna. Jest szczególnie zapalnym, ale rzadkim typem, który może powodować duże obszary ognistego zaczerwienienia na całej powierzchni ciała. Może rozwinąć się u osób z niestabilną łuszczycą plackowatą, gdzie zmiany nie mają wyraźnie określonych krawędzi. Może również wystąpić łuszczenie się skóry, silny świąd i ból. Zaburza równowagę chemiczną organizmu. Ta interferencja może powodować utratę białka i płynów, co może prowadzić do ciężkiej choroby. Może również wystąpić obrzęk (też z zatrzymaniem płynów). To powikłanie prawdopodobnie rozwinie się wokół kostek. Organizm może mieć trudności z regulacją temperatury, co może powodować dreszcze. Może również prowadzić do zapalenia płuc i zastoinowej niewydolności serca. Powikłania łuszczycy erytrodermicznej mogą być niebezpieczne. Każdy, kto wykazuje objawy tego stanu, powinien natychmiast zgłosić się do lekarza.

Łuszczyca kropelkowata. Często zaczyna się w dzieciństwie lub w młodym wieku dorosłym. Pojawia się jako małe, czerwone, pojedyncze plamki na skórze. Plamy zwykle nie są tak grube ani tak chrupiące jak zmiany w łuszczycy plackowatej. Szereg stanów może wywołać łuszczycę kropelkową, w tym infekcje górnych dróg oddechowych, paciorkowce, zapalenie migdałków, uraz skóry, niektóre leki, w tym leki przeciwmalaryczne, lit i beta-blokery. Łuszczyca kropelkowata może ustąpić bez leczenia i nigdy nie powrócić. Jednak może ustąpić i pojawić się później jako łaty łuszczycy plackowatej.

Łuszczyca krostkowa. Dotyka dorosłych częściej niż dzieci i stanowi mniej niż 5% przypadków łuszczycy. Pojawia się jako białe krosty lub pęcherze niezakaźnej ropy, którą otacza czerwona skóra. Może wpływać na określone obszary ciała, na przykład dłonie i stopy lub większość ciała. To nie jest infekcja i nie jest zaraźliwa. Łuszczyca krostkowa ma zwykle cykl, w którym tworzenie się krost i łuszczenia następuje po zaczerwienieniu skóry.

Łuszczyca – przyczyny

Chociaż przyczyna łuszczycy jest nadal niejasna, naukowcy uważają, że jest to choroba autoimmunologiczna. Choroby autoimmunologiczne wpływają na układ odpornościowy, który wytwarza limfocyty T chroniące organizm przed czynnikami zakaźnymi. U osób z łuszczycą wyzwalacze mogą prowadzić do ich genów instruujących układ odpornościowy, aby celował w niewłaściwe komórki. Limfocyty T reagują na wyzwalacz tak, jakby walczyły z infekcją lub goją ranę. Wytwarzają chemikalia, które powodują stan zapalny. W łuszczycy ta aktywność autoimmunologiczna prowadzi do nadmiernego wzrostu komórek skóry. Zwykle wymiana komórek skóry zajmuje około 21-28 dni. Jednak u osób z łuszczycą trwa to około 2-6 dni.

Wyzwalacze będą różne u każdej osoby z łuszczycą, ale typowe wyzwalacze obejmują stres i niepokój, urazy skóry, infekcje, zmiany hormonalne.

Leki, które mogą wywołać zaostrzenie łuszczycy, to lit, leki przeciwmalaryczne, chinidyna, indometacyna.

Niektórzy ludzie kojarzą łuszczycę z alergiami, dietą i pogodą, ale żadne dowody nie potwierdziły jeszcze tych teorii.

Co ważne, łuszczyca nie jest zaraźliwa. Wiedza o tym może pomóc ludziom z chorobą radzić sobie z trudniejszymi aspektami życia towarzyskiego.

Łuszczyca – leczenie

Jeśli lekarz potwierdzi łuszczycę, leczenie będzie zależało od rodzaju i ciężkości choroby. Główne opcje obejmują leki i fototerapię.

Osoby z łuszczycą powinny stosować emolienty, aby utrzymać nawilżenie skóry podczas innych zabiegów. Ten środek ostrożności może pomóc zmniejszyć swędzenie i podrażnienie oraz może zmniejszyć liczbę rozwijających się zmian lub blaszek.

Dla osób z łuszczycą dostępny jest szereg leków miejscowych, doustnych i wstrzykiwanych. Niektóre leki OTC mogą pomóc złagodzić objawy bardzo łagodnej łuszczycy. Są to:

  • Smoła węglowa: może pomóc złagodzić łuszczycę plackowatą, swędzenie i zmiany na skórze głowy, dłoniach i podeszwach. Ludzie mogą używać samej smoły węglowej lub razem z inną obróbką.
  • Kremy hydrokortyzonowe: zmniejszają stan zapalny i łagodzą swędzenie.
  • Kwas salicylowy: może pomóc zmniejszyć obrzęk i usunąć łuski, często u osób z łuszczycą skóry głowy.
  • Środki przeciw swędzeniu: mogą to być produkty zawierające kalaminę, hydrokortyzon, kamforę lub mentol.

Leki biologiczne są też bardzo skuteczne, a korzyści znacznie przewyższają ryzyko:

  • Metotreksat: Lekarze przepisują go na wyjątkowo ciężką łuszczycę, która ogranicza codzienne funkcjonowanie i nie reaguje na żadne inne metody leczenia. Metotreksat jest skuteczny w łuszczycowym zapaleniu stawów, a także w erytrodermii, łuszczycy dłoniowo-podeszwowej i paznokciach.
  • Cyklosporyna: lekarze zwykle przepisują ją, aby zapobiec odrzuceniu narządów po przeszczepach. Jednak może również pomóc osobom z ciężkimi objawami kilku typów łuszczycy.
  • Doustne retinoidy: Osoby z ciężką łuszczycą mogą przyjmować lek o nazwie acytretyna, który działa przeciw skutkom choroby w całym organizmie. Nie zmniejsza aktywności immunologicznej, dzięki czemu acytretyna jest bezpieczniejsza dla osób z HIV, które również mają ciężką łuszczycę.

Powiązane teksty