Zatorowość płucna. Co musisz o niej wiedzieć?

Zatorowość płucna. Co musisz o niej wiedzieć?

Dodano: 
Zdjęcie ilustracyjne
Zdjęcie ilustracyjne / Źródło: Fotolia / seksan94
Zator płucny to niedrożność tętnicy płucnej, która doprowadza krew do płuc. Jest to jedna z najczęstszych chorób sercowo-naczyniowych w Stanach Zjednoczonych.

Zatorowość płucna dotyka około 1 na 1000 osób w samych tylko Stanach Zjednoczonych każdego roku. Na czym polega? Blokada – zwykle zakrzep krwi – zapobiega przedostawaniu się tlenu do tkanek płuc. Taki stan może poważnie zagrażać życiu. Słowo „zator” pochodzi z greckiego émbolos, co oznacza „korek”. W zatorowości płucnej zator powstaje w jednej części ciała, krąży w całym układzie, a następnie blokuje krew przepływającą przez naczynie w innej części ciała – w tym przypadku w płucach. Zator różni się od zakrzepu, który tworzy się i pozostaje w jednym miejscu.

Objawy zatorowości płucnej obejmują:

  • ból w klatce piersiowej
  • przyspieszone lub nieregularne bicie serca
  • zawroty głowy
  • trudności w złapaniu oddechu
  • szybkie oddychanie
  • kaszel, zwykle suchy, ale prawdopodobnie z krwią i śluzem

Cięższe przypadki mogą spowodować szok, utratę przytomności, zatrzymanie akcji serca i śmierć.

Leczenie zatorowości płucnej

Leczenie ma na celu:

  • powstrzymanie wzrostu skrzepu
  • zapobieganie tworzeniu się nowych skrzepów
  • zniszczenie lub usunięcie istniejącego skrzepu

Pierwszym krokiem w leczeniu większości zatorowości jest zapewnienie tlenoterapii. Zazwyczaj podaje się leki przeciwzakrzepowe, takie jak heparyna, enoksaparyna lub warfaryna, aby rozrzedzić krew i zapobiec dalszemu krzepnięciu. Ludzie, którzy potrzebują leków przeciwzakrzepowych, powinni zgłosić się na leczenie antykoagulacyjne (przeciwzakprzepowe). Można także podawać leki przeciwzakrzepowe zwane trombolitami. Jednak wiążą się one z wysokim ryzykiem nadmiernego krwawienia. Jeśli pacjent ma niskie ciśnienie krwi, można podać dopaminę w celu zwiększenia ciśnienia. Pacjent zwykle będzie musiał regularnie przyjmować leki przez czas nieokreślony, zwykle co najmniej 3 miesiące.

Czytaj też:
Siniak czy zakrzep – jak to stwierdzić? Pozory mogą mylić

Opracowała:
Źródło: Medical News Today
 0

Czytaj także